Geschreven door Nina de Koning.

DISCLAIMER: Dit creatieve verhaal bevat expliciete en seksueel getinte content.

In Café de Kegel jengelt André Hazes iets over een lege barkruk, terwijl ik tegenover een meisje zit waar ik al meer dan twee uur begrijpend naar knik. Nog nooit heb ik iemands woorden zo vaak het ene oor in en het andere uit laten gaan.

“En ik wil in mijn boek zeg maar ook wel echt iets doen met het existentialistische gedachtegoed van Sartre.” Ik knik opnieuw. De naam van het ratelende meisjesfiguur is Renske en ze doet iets in het eerste jaar van creatief schrijven op een kunstacademie in Arnhem, dat is wat ik weet, én dat ze een roman wil schrijven over haar leven in Amsterdam. Maar natuurlijk. Wie wil dat nou niet? Deze informatie heb ik nog weten te onthouden aan de niet-begrijpende blik die ze me gaf toen ik tijdens onze ontmoeting vroeg of ‘het dan een Bildungsroman zou gaan worden’.

“Dus je wilt in het verhaal je eigen lot overstijgen?” vraag ik en ik leun iets verder over de tafel. Ze kijkt mij aan en ik kijk naar haar boezem.

“Ja, zoiets. Ik wil in ieder geval iets anders doen dan wat al gedaan is.”

“Een roman schrijven over een meisje van negentien in Amsterdam is inderdaad nog niet gedaan.” grijns ik. Haar blauwe kijkers zoeken naar een gevat antwoord, maar blijven steken op een auto die pal aan de andere kant van de gracht geparkeerd staat. Mijn auto. Dan vallen haar ogen op mijn glas en spreekt ze de verlossende woorden:

“Ik vind het hier niet meer zo leuk. Zullen we naar jouw huis gaan?”

Ik had haar naar mijn optrekje aan de Keizersgracht vervoerd. Het buitenhuis dat ik tijdens mijn tweede huwelijk had gekocht zodat ik mij ‘af en toe wat kon afzonderen’. Twee huwelijken verder had ik nu Lizette, die ik over had gehouden aan een van mijn ‘afzonder’-momenten en die nu vreedzaam sliep in ons nieuwbouwappartement in Amstelveen.

“Is dat coke?” Renske wijst naar mijn glazen salontafel, waar wat poeder uitgestald ligt. “Ik dacht dat jij dat wel zou herkennen met dat wilde leven van je, hier in Amsterdam.” Langzaam zet ik stappen naar haar toe en pak haar gezicht vast. Haar adem in mijn nek doet het bloed naar mijn penis glijden. Ik voel haar lippen sabbelen aan mijn linkeroorlel en mijn vingers gaan door haar bruine haar dat zo zacht is dat ik het mijn lippen laat aaien.

“Ik heb het nog nooit gedaan met een man die net zo oud is als mijn vader.” fluistert ze en met een ruk trek ik haar blik naar de mijne. Haar ogen staan kwetsbaar. “Ik had niet verwacht dat je zo hardhandig zou zijn.” Even denk ik dat haar gratie moet verlenen, maar nog sneller dan deze absurde gedachte komt laat ik die alweer gaan.
“Ik heb het ook nog nooit gedaan met een meisje jonger dan mijn dochter.” lieg ik. Chique is het allerminst om nu te gaan opscheppen over het feit dat ze al nummertje drie is deze week. Door de viagra, die ik bij mijn laatste wc-bezoek in Café de Kegel naar binnen heb gegooid, is mijn jongeheer er nu al klaar voor. Zin om de deuren van haar tempel open te gooien en deze binnen te treden met mijn orkaan vol verlangen. Alleen ga ik het niet doen. Ik wacht. Laat haar gezicht los en duw haar op de bank. “Ga liggen en kleed je uit.” grom ik, terwijl ik mijn creditcard uit mijn zak vis en een lijntje coke neerleg. Even aarzel ik. Als ze zo graag wilde verhalen wil optekenen, dan moet ik mijn plicht als zodanig ook maar vervullen. “Ik heb een verrassing voor je.” Terwijl ik de coke op mijn creditcard wip hoor ik de knoopjes van haar blouse een voor een los gaan. Het was mij al eerder opgevallen dat ze geen bh aan had en in dit licht leek ze op een studentikoze versie van Brigitte Bardot in haar jonge jaren. Ik had mijzelf nog zo beloofd het niet te doen. Ik zou aan Lizette trouw blijven. Niet weer debutantes neuken en snuiven, maar het is al gaande en ik ben mijzelf immer te kwader trouw.

Bijkomend van waar zij nog niet genoeg van heeft gekregen kijk ik naar haar vingers die zich nog over haar clitoris ontfermen.

“Sorry, ik vind het altijd lekker om na het klaarkomen nog even door te gaan.”

“En voor mij hoef je het niet te laten.”

Als haar benen de laatste naschok hebben gehad zie ik daar tegenover mij opnieuw het meisje van twintig. De uitdagende, maar ook kwetsbare blik heeft plaatsgemaakt voor een zekere mate van berusting. Het is over, gedaan. Haar benen zoeken de mijne, haar rechtervoet aait mijn enkel en ik zie haar glimlachen. “Het was wel lekker hè?” zucht ze. Ik knik en glimlach. Het was middelmatig, maar dat zeg ik niet. “Ik moet wel tegen je zeggen dat met neuken alleen je er niet komt, hè.” Haar ogen staan scherp, bijna gekwetst. Ze lijken mij te vragen om opheldering.

“Ik kan je geen boekencontract geven op basis van je bedprestaties en dat ben ik ook niet van plan te doen.” De scherpte in haar ogen heeft plaats gemaakt voor een zekere mate van felheid en terwijl ze rechtop gaat zitten trekt ze ook haar benen van de bank.

Als de eerste vogelgeluiden de intrede van de ochtend aangeven, gaat de deur met een klap dicht en zie ik Renske met ferme stappen richting de winkels lopen. Net voor ze mij de rug toekeerde kon ik nog een glimp van haar verongelijkte blik ontvangen en rook ik even de geur van verslagenheid, als zijnde een opzichtig parfum, om haar heen. Als ze uit het zicht is doe ook ik de deur met een ferme klap dicht om vervolgens de auto in te stappen.

Dit zijn immers de ochtenden die meisjes tot vrouwen maken. Hen doen beseffen dat ze nog lang geen existentialist zijn en dat alleen een wild leven in Amsterdam geen garantie is voor een goed boek en dat ook nooit zal zijn.