Geschreven door Hedvika Schwarzová.

De hele middelbare school wilde ik journaliste worden. Ik vond het altijd ontzettend creatief en spannend. Ik heb ook een vak journalistiek gevolgd waar wij ons schooltijdschrift hebben uitgegeven. Het tijdschrift heette ‘Vlaamse gaai’, Sojka in het Tsjechisch en het was prachtig! We hebben vooral over onze school en onze docenten geschreven en iedereen vond het uitstekend! Aangezien ik de hoofdredacteur was, was ik heel erg trots op mijn team! Ik vond het creëren van een tijdschrift en de samenwerking met andere mensen zo leuk dat ik journalistiek wilde gaan studeren. Ik heb me dan ook voor journalistiek aan de Karelsuniversiteit in Praag aangemeld, maar ik wist dat het niet makkelijk zou zijn om het toelatingsexamen te doen, zeker als ze maar 80 mensen uit een groep van 800 moeten kiezen. Daarom meldde ik me ook nog aan voor studie Nederlandse taal en literatuur, geen hele populaire studie. Zo had ik een vangnet voor als ik niet zou worden aangenomen voor de studie journalistiek. Dat was vier jaar geleden. En nu? Nu zit ik op mijn kamer op Uilenstede waar ik al 5 maanden woon en ik schrijf deze zinnetjes in het Nederlands om iets over mijn uitwisseling voor ons tijdschrift te schrijven. Altijd als iemand vraagt ‘Hey, waarom studeer je Nederlands?’, weet ik nooit wat ik moet zeggen, maar ik ben ontzettend blij dat ik weinig punten voor het toelatingsexamen voor de studie journalistiek heb gehaald. Nu spreek ik vloeiend Nederlands, met hier en daar een foutje. Dat is dus mijn verhaal hoe vanuit een liefde voor schrijven een liefde voor zo’n ongewone taal als het Nederlands ontstond.

Na het ontvangen van mijn bachelor diploma wilde ik voor een paar maanden in Nederland studeren om mijn Nederlands te verbeteren en het land beter te leren kennen. In het kader van het Erasmus programma en door middel van verschillende overeenkomsten tussen universiteiten kan je in de hele wereld voor één of twee semesters studeren. Hoewel ik uit meerdere steden in Nederland en België kon kiezen, koos ik voor Amsterdam. Via DUWO heb ik een kamer op Uilenstede gezocht en dus was ik voorbereid om vanuit Praag naar Amstelveen te verhuizen. Aan het einde van januari kwam ik voor de eerste keer in mijn kamer die helemaal leeg en grijs was. Mijn missie voor de volgende dagen was om van mijn kamer een mooi en gezellig plekje te maken waar ik zes maanden kon wonen en thuis kon voelen. Gelukkig hebben jullie de HEMA, mijn nieuwe favoriete winkel! Natuurlijk moest ik ook een fiets hebben. Het is bijna onmogelijk om in het heuvelachtige Praag te fietsendaarom heb ik het altijd gehaat. Maar na 5 maanden in Amsterdam vind ik het de meest natuurlijke beweging en vervoer ter wereld! Soms word je een beetje nat of de wind duwt je meer terug dan vooruit, maar met een fiets heb je totale vrijheid die de moeite waard is!

Op Uilenstede deel ik een gezamenlijke keuken met 13 mensen uit de hele wereld; Duitsland, Italië, Brazilië, Indonesië, Amerika… En ze zijn mijn beste vrienden geworden! Als je in een vreemd land zonder je familie en vrienden bent moet je nieuwe vrienden zoeken, je tijdelijke familie. Dit is het beste deel van de hele uitwisseling. Naast leuke dingen die ik met mijn vrienden heb meegemaakt heb ik ook veel nieuwe dingen op school geleerd. Het systeem in Nederland is een beetje anders dan in Tsjechië en ik vind het uitstekend. Ik moest heel hard werken, maar het was de moeite waard! Nog nooit heb ik zo veel dingen in 6 maanden geleerd, het was echt een uitdagende en lonende ervaring. Een ervaring voor mijn hele leven en een aanrader voor iedereen!

Nu weet iedereen dat het groot toeval was dat ik in Nederland ben beland. Ik ben erg blij dat ik uiteindelijk hier in Amsterdam, aan de VU, in de Nieuwe Bladzijde, belandde en ik hoop dat het niet voor de laatste keer was!