Geschreven door Madelon Brand.

Ik groeide op in een huis met ruim 4000 boeken. Pappa bracht wekelijks boeken mee vanuit allerlei tweedehands winkels, verspreid door heel het land. Boeken over kunst, boeken over Indonesië, kookboeken, kinderboeken voor mij… alle mogelijke soorten boeken werden in verjaarde plastic tasjes, want tsja, die hebben ze in een tweedehands winkel, bij ons naar binnen gebracht.

Op zaterdag mocht ik altijd mee. Met de auto reden we naar de gekste uithoeken en kleine dorpjes waar ze mooie boeken zouden verkopen. Fantastisch vond ik het, dat ze bij al deze winkels Pappa ook kende. “Meneer Brand,” fluisterde de man van een tweedehands winkel dan tegen hem, “ik heb nog wat boeken over Indonesië voor u bewaard, heeft u interesse?”. Pappa had er al heel veel, maar zo af en toe kocht hij er weer wat bij of bleek het toch een speciale editie van een van zijn favoriete boeken te zijn.

Toen ik vijf jaar oud was dreigde de hoeveelheid van 4000 boeken sterk te gaan stijgen. We waren, vanaf dat ik geboren ben, al van de 3000 naar de 4000 gestegen en Mamma was er klaar mee. De nieuwe regel werd: “Bij 1 boek erin, gaat er 1 boek uit!”. Deze regel werd voor lange tijd gehanteerd, maar Pappa en ik probeerden hier toch stiekem wel wat aan te ontkomen. We smokkelden boeken naar binnen en dit ging een tijdje best goed, totdat Mamma ook stiekem boeken de deur uit deed, zonder onze toestemming…

De hel brak los toen ik op zesjarige leeftijd met, voor de verandering Mamma, naar de plaatselijke tweedehands winkel ging en ik een boek herkende uit mijn eigen boekenkast. “Hé, dat boek heb ik ook!”, zei ik opgewekt. Mamma keek me vertwijfeld aan en zei zachtjes “Ehh.. dat is jouw boek denk ik…”. Verbouwereerd keek ik haar aan, waarna dikke tranen over mijn wangen begonnen te rollen. Oké, zo vaak had ik dat boek niet gelezen, en het verhaal boeide me eigenlijk ook helemaal niet, maar… HOE durfde Mamma zonder mijn toestemming dit boek weg te brengen en HOE haalde ze het in haar hoofd dit te doen?!

Ik begon te stampen en te gillen. Mamma schaamde zich niet snel voor mijn gedrag, maar een jengelend en krijsend kind met zich mee sjouwen was toch echt niet een van haar favoriete bezigheden.

Later hoorde ik dat ze een tweestrijd voerde met zichzelf. Mij leren afscheid te nemen van voorwerpen… of het boek terugkopen. Ze koos uiteindelijk voor het laatste, want al dat gekrijs en gestamp was ze he-le-maal zat.

Het boek ging mee naar huis, in een verjaard plastic tasje, en verdween weer in mijn kast.

Mamma stopte met het ongevraagd terugbrengen van boeken en het aantal 4000 steeg per week. We werden steeds meer ingebouwd, maar ach, wat maakte het ook uit.

Mamma leerde dat ik, net als haar man, een onlosmakelijke liefde voor mijn boeken had. Of ik ze graag las of niet, maakte niet uit, maar mijn boeken in mijn boekenkast zijn van mij.

Deze zomer gaan er eindelijk wat boeken terug naar de tweedehands winkels hier in de buurt. Maar het teruggekochte boek blijft hier, onaangeraakt en in een hoekje van mijn kast.